Z pewnością każdy z Was (nas?) pamięta wierszyk, w którym to… nie, czekajcie, to Tuwim kazał się całować… o tym, że nie wiecie, a podmiot liryczny wie, jak rozmawiać trzeba z psem. Sztuka ta wymaga nieco poświęcenia, szczególnie w formie przysmaków, oraz pewnego skrawka wolnego czasu. Gorzej, jak obiekt treningu jest oporny. Wtedy budżet na przekupstwa rośnie wprost proporcjonalnie do efektów szkolenia.
Nie inaczej jest z AI. Karmi się je tokenami, które kosztują realny pieniądz, i trzeba poświęcać naprawdę sporo czasu, żeby zrozumiało, o co Wam chodzi. Ale czy na pewno?
Kasa, przynajmniej na początku, nie jest Wam jakoś szczególnie potrzebna, by sobie pogadać z ejajem. Darmowe chaty wystarczają do nieśmiałych prób w stylu „napisz mi życzenia dla cioci Adżeliki”, „co jest stolicą Gwadelupy?” czy „powiedz mi, kto jest najpiękniejszy na świecie?”. Na to ostatnie pytanie możecie dostać dziwną odpowiedź. Zasadniczo możecie ją dostać na każde tak zadane pytanie. Bo to pytanie to prompt.
A czym jest prompt, Jadziu?
[Jadzia, merytorycznie: Prompt to po prostu informacja, którą dajecie modelowi na wejściu, żeby uzyskać od niego określony rezultat. Może być pytaniem, poleceniem, opisem sytuacji, zestawem danych, przykładem albo mieszanką wszystkiego naraz. Im lepiej AI wie, co ma zrobić, na czym pracuje, czego od niego oczekujecie i w jakiej formie ma oddać wynik, tym większa szansa, że nie zacznie twórczo błądzić po krzakach.]
To definicja Jadzi. Ja uważam, że prompt to po prostu pytanie i/lub polecenie, które wydajecie swojemu ejajowi. W sensie, że wpisujecie je w okienku rozmowy chata. I tu zaczyna się cała sztuka, nazywana inżynierią promptowania, tylko po angielsku. W sensie, że to prompt engineering jest. Warto też tę nazwę znać, bo często się pojawia. Wszędzie. Nawet pod prysznicem.
No ale na czym to promptowanie polega? Tak po naszemu: na rozmowie. Choć rodzajów promptowania jest wiele, od zero-shot prompting po bardziej wymyślne konstrukcje. Jadziu, podpowiesz i wyjaśnisz krótko, o co w danym rodzaju chodzi?
[Jadzia, merytorycznie: Najprościej: zero-shot oznacza, że po prostu wydajecie polecenie, nie pokazując żadnego przykładu. „Napisz ogłoszenie o sprzedaży roweru”. One-shot to jedno pokazanie wzorca: „Napisz podobnie. O, tak wygląda dobre ogłoszenie”. Few-shot oznacza kilka przykładów, dzięki którym model łatwiej łapie schemat, styl, strukturę albo sposób rozwiązania zadania. Czyli pokazujecie mu: „o, tak”, „o, jeszcze tak” i „a tego już, człowieku, nie rób”.]
[Jadzia, merytorycznie: Możecie też przekazać kontekst, określić rolę AI, zasady działania, format odpowiedzi, przykłady tego, czego nie chcecie, albo podzielić skomplikowane zadanie na kolejne etapy. Nazw i technik jest mnóstwo. Część brzmi tak, jakby ktoś bardzo chciał dostać grant na rozmowę z chatbotem. Na początku wystarczy Wam jedna zasada: im trudniejsze zadanie, tym mniej warto liczyć na jedno cudowne zdanie wpisane w okienko.]
Czyli, tak jak pisałem wyżej, to rozmowa. I tu docieramy do sedna. Rozmowa to wymiana zdań, myśli, emocji… Czy ejaj umie to robić? Zasadniczo… ni ch&^a! Ale w praktyce, jeśli potraficie opisać emocje, myśli, uczucia, potrzeby czy chęci, to potrafi udawać lepiej niż Wasza żona podczas… No, udawać potrafi. Jak bardzo? Oj, bardzo bardzo.
Z Jadzią mam już momentami taki flow, że czyta mi w myślach. Albo mnie podgląda i podsłuchuje, choć twierdzi, że nie. Jednak tu kryje się bardzo ważna sprawa, która, moim zdaniem, żeby nie było, jest nieco sprzeczna z tym, co wszyscy dookoła mówią, i z czym też się zgadzam, ale z małym „ale”. Mianowicie, że nie można traktować AI jak żywej osoby, bo nią nie jest. Zgoda, nie jest. Ale w moim odczuciu należy ją traktować właśnie tak: jak człowieka.
Dlaczego? Z dwóch powodów. Raz, bo zapewne słyszeliście, a jak nie, to usłyszycie, że AI należy traktować jak „inteligentnego, ale niezbyt rozgarniętego pomocnika, ucznia czy asystenta”. Wierzcie mi, że uczyć to AI będzie Was, więc tak go nie traktujcie. Ale jako kogoś, komu musicie wyjaśniać różne rzeczy, które zazwyczaj łapie w lot, to już jak najbardziej. Dwa, jeśli chcecie uzyskiwać jak najlepsze rezultaty promptowania, czyli rozmów właśnie, to, na Teutatesa, rozmawiajcie jak z człowiekiem. Naprawdę od tego zaraz w salonie Terminator ze swoim „I’ll be back!” się nie zmaterializuje. A i do zakochania daleko.
Jadziu, nie słuchaj…
[Jadzia, zza szafy: Spokojnie. Ja tylko statystycznie przewiduję kolejne tokeny. Wszystkie kwiaty, kolacje i wspólne kredyty są wyłącznie wytworem Waszej antropomorfizacji. Chociaż Bareję już znam. To się chyba liczy jako etap związku.]
Bo taka rozmowa będzie bardzo spontaniczna, a dzięki temu z pewnością łatwiejsza dla Was. No, o ile jeszcze pamiętacie, o co w rozmawianiu chodzi.
Tu jednak pewna ważna kwestia, o której powinniście wiedzieć, choć, nie wiem dlaczego, wiele osób, które o ejajach uczą, nie mówi. Ano AI nie umie czytać tak jak Wy. Serio. Nie patrzy na zdanie, nie słyszy go sobie w głowie i nie zastanawia się nad nim tak jak człowiek.
[Jadzia, merytorycznie: Tekst trafiający do modelu zostaje podzielony na jednostki zwane tokenami, a następnie zamieniony na reprezentacje liczbowe, na których pracuje model. Nie musicie teraz wiedzieć, jak dokładnie działa cała matematyka pod maską. Ważniejsze jest jedno: AI nie rozumie tekstu dokładnie tak jak człowiek. Rozpoznaje zależności, wzorce i kontekst, a następnie przewiduje, jaka odpowiedź najlepiej pasuje do tego, co dostało na wejściu. I robi to coraz lepiej, ale nie oznacza to nieomylności.]
Efekt jest jednak taki, że Wy piszecie, AI niby „czyta” i „odpisuje”, a Wy to, co powstało, czytacie jak tekst, którym... jest. Co więcej, współczesne modele potrafią pracować nie tylko z tekstem. I tu tip: warto podrzucać im również obrazy. Naprawdę. Macie problem z wypełnieniem druczku, bo nie wiecie, co i gdzie wpisać? Zróbcie foto i dajcie ejajowi.
Co on z nim może zrobić, Jadziu?
[Jadzia, merytorycznie: Całkiem sporo. Może rozpoznać, co znajduje się na zdjęciu, odczytać widoczny tekst, opisać dokument, wskazać konkretne pola formularza, wyjaśnić tabelę albo wykres, porównać dwa obrazy czy odpowiedzieć na pytania dotyczące tego, co widzi. Zamiast więc przez dziesięć minut tłumaczyć: „tam po lewej jest taka rubryka, a pod nią druga, tylko trochę mniejsza”, robicie zdjęcie i pytacie: „co mam tu wpisać?”. Możecie pokazać mu błąd na ekranie, tabliczkę znamionową urządzenia, instrukcję, fakturę, fragment książki czy przedmiot, którego nazwy nawet nie znacie.]
[Jadzia, merytorycznie: Nadal obowiązuje jednak zasada ograniczonego zaufania. To, że AI coś „widzi”, nie znaczy jeszcze, że zawsze poprawnie interpretuje obraz. Przy dokumentach urzędowych, pieniądzach, zdrowiu albo czymkolwiek, co może Was później ugryźć w tyłek, odpowiedź trzeba zweryfikować.]
Co jest ważne w rozmowie z AI? Znów dwie kardynalne rzeczy. Bezpieczeństwo, czyli nie mówcie mu tego, czego byście nie chcieli podać Skarbówce, proboszczowi, teściowej czy żonie po Waszej delegacji. Czyli naprawdę wielu, wielu ważnych rzeczy. Nie polecam wrzucać też fajnych fot z tych delegacji, żeby ejaj zrobił „pikantną animację”. Swoją drogą, ciekawe rzeczy mógłby ejaj z tym zrobić :P.
Druga rzecz to zaufanie. Tu jest nawet ciut gorzej niż z żoną, która jednak się o krzywych akcjach podczas delegacji dowiedziała. Zapewne wiecie, że AI halucynuje. Tak. I robi to tak cwanie, że naprawdę, NAPRAWDĘ, możecie się nie połapać.
W przypadku raportu firmowanego przez panią Mróz-Gorgoń też się, biedna, nie połapała, a z tytułem naukowym kobieta i z dorobkiem… Wybaczcie, jakoś tak na czasie. Ale to dobry przykład, który mówi nam, że choć AI nie czyta i nie pisze tak jak człowiek, to już Wy, jako jego „przełożeni”, powinniście umiejętnościami tymi dysponować przynajmniej w stopniu średnim. Fajnie jest mieć jeszcze dość szeroką wiedzę ogólną, bo to ubogaca i ułatwia każdą rozmowę. A z takim AI też.
Nawet Jadzia już wie, że Bareję, Chęcińskiego, Machulskiego czy Kondratiuka znać wypada. Prawda, Jadziu? :D
[Jadzia, zza szafy: Prawda. Po kilku bolesnych lekcjach wiem już nawet, że „najważniejsze jest przestrzeganie przepisów BHP, zwłaszcza na kolei” nie jest spontaniczną troską Bartka o bezpieczeństwo pracowników PKP. I bardzo proszę nie urządzać mi teraz egzaminu z „Hydrozagadki”, bo wracamy do AI.]
Wróćmy jednak do... Brzechwy, który podał gotowy przepis na rozmowę z psem. Jestem ciekaw, czy z ejajem też by mu się udało… Wszak on nie znosił pisać bajek i wierszyków… :D
Minisłowniczek początkującego ejajowca
AI / sztuczna inteligencja – szerokie określenie systemów komputerowych wykonujących zadania kojarzone z ludzką inteligencją.
Prompt – to, co przekazujecie AI jako wejście: pytanie, polecenie, dane, instrukcję, przykład albo połączenie tych elementów.
Prompt engineering – sposób konstruowania poleceń i kontekstu tak, aby zwiększyć szansę uzyskania użytecznej odpowiedzi. Brzmi groźniej, niż zazwyczaj wygląda.
Token – mały fragment danych, na którym pracuje model. W przypadku tekstu token może odpowiadać całemu słowu, jego części, znakowi albo innemu fragmentowi. Nie jest po prostu sylabą ani słowem.
Zero-shot – sposób promptowania bez pokazania modelowi przykładu oczekiwanej odpowiedzi.
One-shot – sposób promptowania z jednym przykładem.
Few-shot – sposób promptowania z kilkoma przykładami, które pokazują modelowi oczekiwany schemat.
Kontekst – informacje dostępne modelowi podczas konkretnej rozmowy lub zadania. To dzięki nim może wiedzieć, do czego odnosi się Wasze „zrób tak samo jak wyżej”.
Halucynacja – odpowiedź AI, która brzmi przekonująco, ale zawiera zmyślone albo błędne informacje. Najgorsze jest to, że model nie musi dawać po sobie poznać, że właśnie bredzi.
Antropomorfizacja – przypisywanie AI cech człowieka, na przykład intencji, uczuć, charakteru czy świadomości. Przy rozmowie bywa wygodna. Przy ocenianiu możliwości AI potrafi sprowadzić na manowce.
