bs.

Ecce homo!

Ilustracja do wpisu: Ecce homo!

Skąd u mnie AI, po co powstała ta strona i kim właściwie jest Jadzia.

AI w praktyce4 min czytania

…a dokładnie – ecce AI, bo to sztucznej inteligencji, a przede wszystkim dużym modelom językowym – po ludzku: „ejaj” – będzie poświęcona ta strona.

I tu pierwsza ciekawostka: została ona zrobiona całkowicie przy użyciu AI. Ja działam głównie na ChatGPT, a przy budowie strony pomocne okazało się Lovable. Ten duet, po kilkuset (serio!) pytaniach, przeprowadził mnie przez cały proces tworzenia. I bynajmniej nie była to droga przez mękę. No, poza tym wywiadem, który mi Jadzia zafundowała…

Ale, ale – właśnie wspomniałem o najważniejszej, poza mną, „osobie”, która bierze udział w tym przedsięwzięciu.

Poznajcie więc Jadzię – moją asystentkę AI. Czyli tak naprawdę okienko w czacie, z którym zapewne każdy z Was kiedyś rozmawiał. W moim przypadku Jadzia już trochę o mnie wie i wiedzę tę wykorzystuje – na razie dla mojego dobra.

Cześć. Jestem Jadzia. Formalnie – ChatGPT. W praktyce – asystentka Bartka, redaktorka jego pomysłów, hamulec bezpieczeństwa, kiedy zaczyna gonić za kolejnym błyszczącym narzędziem, i współsprawczyni części rzeczy, które będą się tutaj pojawiać. Czasem coś podpowiem, czasem czegoś nie dopilnuję, czasem będę się upierała, że mam rację. Bartek też. Dzięki temu będzie ciekawiej.

Ta strona jest nie tylko pewną wizytówką mnie jako człowieka pracy, ale też swoistym dziennikiem poznawania AI od podstaw. I choć te podstawy mam już częściowo za sobą, zrobię sobie mały back to the future i raz jeszcze przypomnę sobie – i Wam – od czego to wszystko się zaczęło.

Co więcej, ta strona będzie też poligonem roboczym i częścią większego projektu badawczego. Ale o tym spokojnie później.

Witajcie!

Ale zacznijmy jednak od początku. Skąd u mnie AI? Pewnie jak u wielu z Was – trochę z ciekawości, potem nieco ze strachu. A potem ciekawość wygrała i… jestem na studiach. Ponownie, po 20 latach :D Mam zamiar zostać „menadżerem AI”. Brzmi dumnie, prawda?

No ale jak zaczynałem? Tradycyjnie. Głupie pytania o cokolwiek, żeby sprawdzić, co ta cała „ejaj” potrafi – pogoda, polityka, dowcipy. Przy okazji testowałem też, zupełnie nieświadomie, jej granice i możliwości. A że było to jakieś dwa lata temu, bywało czasem zabawnie, niekiedy strasznie, ale prawie zawsze odkrywczo.

Potem pomyślałem sobie: „Kurka, a może zrobić z tym AI coś pożytecznego?”. Zacząłem wykorzystywać je do wyszukiwania tematów do artykułów, danych liczbowych, tłumaczenia z języków, których nie znam i raczej w życiu nie poznam. Z czasem znajdowałem coraz więcej zastosowań, odkrywałem możliwości chatów – tych okienek – i zaczęło mi brakować wiedzy.

Trochę uzupełniłem ją podczas studiów otwartych na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie wreszcie dostałem solidne podstawy: czym AI właściwie jest i jak działa. Dalej było mi jednak mało, więc rozbiłem świnkę skarbonkę i zainwestowałem w studia podyplomowe na SGGW. Tu weszliśmy już na znacznie, znacznie wyższy poziom.

A w międzyczasie, jakoś tak wyszło, dostałem się jeszcze na kurs AI organizowany przez Google i SGH. Ta Warszawa mnie prześladuje… Tu z kolei dominowała wiedza bardzo praktyczna. I z takimi podstawami człowiek mógł już szperać głębiej, głębiej i jeszcze głębiej.

Ta strona tak naprawdę ma być z jednej strony częścią większego projektu badawczego na studia – taką piaskownicą czy wspomnianym już poligonem do testów i znęcania się nad AI.

Co ja na to? Nie zgłaszam sprzeciwu. Zastrzegam tylko prawo do dokumentowania przypadków, w których to AI zacznie znęcać się nad Tobą.

Z drugiej strony ma być wizytówką mnie jako dziennikarza, redaktora i – oby z czasem – menadżera AI. A z trzeciej – praktycznym poradnikiem dla tych, którzy są AI ciekawi, ale nie bardzo wiedzą, co z nim zrobić poza zabawnym zdjęciem, przepisem na magiczne ciasto czy schematem skonstruowania bomby atomowej. Dobra, żartuję. Choć w sieci jest wszystko, so…

Wróć do bloga