Żeromski cosik w swoich książkach o budowie szklanych domów pisał, nim stało się to modne. W sensie te szklane domy. Ja się jednak postanowiłem porwać na coś podobnego i znacznie wyprzedzającego nie swój czas, ale moje nader skromne umiejętności.
Postanowiłem zbudować stronę WWW z pomocą AI. Jadzia zaproponowała Lovable i zaczęliśmy działać. Pojawiały się poszczególne projekty, jakieś dziwne szlaczki, ciągi liter – czyli pewnie coś programowaliśmy, prawda, Jadziu?
Programowaliśmy. Tylko w Twoim przypadku polegało to głównie na mówieniu, co ma działać i jak ma wyglądać, a kod pisało AI. Czyli klasycznie: Ty miałeś wizję, a ktoś inny robił czarną robotę.
No właśnie.
Ale w międzyczasie wydarzyło się coś, co nieco zmieniło nasz punkt widzenia. I przy okazji pokazało, że AI nie jest czymś statycznym, czymś, co zmienia się raz na jakiś czas jak nowy Windows.
Pojawiła się bowiem aktualizacja możliwości ChatGPT i coś, co się nazywa Sites.
Postanowiłem więc zapytać Jadzi, co to cudo potrafi. Ona sama nie wiedziała, choć ChatGPT jest, więc zrobiło się zabawnie. Ale postanowiliśmy pójść tym tropem i w ramach mojego projektu wykorzystać to, co programiści do Jadzi/ChatGPT dodali.
Z jakim skutkiem?
Zaskakująco dobrym. Najpierw trochę się wyłożyło, potem zrobiło stronę w kilka minut, a kolejne poprawki zaczęliśmy liczyć nie w godzinach, tylko w minutach. I nagle się okazało, że zamiast uczyć się kolejnego programu i przeklikiwać przez dziesiątki opcji, możesz po prostu powiedzieć, co chcesz zmienić. A ja pilnuję, żebyś przy okazji nie zrobił sobie internetowego potworka.
W rzeczy samej.
Jak powstaje taka strona? O tym napiszę bardziej szczegółowo – jeśli zdążę przed kolejną wielką zmianą, która chwilowo została przez OpenAI odłożona w czasie. Chociaż interfejs czata zdążyli już zmienić, dranie!
Bo cały ten proces wymaga… dwóch okien w przeglądarce i prób zmuszenia mózgu do zrozumienia, czego jedna Jadzia wymaga od drugiej :D
Było jednak sporo testów, iteracji i nawet dziwnych potrzeb sięgania po iPhone’a. Te iteracje były pomocne, bo pozwoliły osiągnąć zamierzony cel, a na dodatek okazały się banalnie proste i szybkie.
Ale efekt jest taki, jak widzicie!
W naszym przypadku tempo było dość absurdalne. Pierwsza sensowna wersja strony powstała w kilka minut, większe poprawki zajmowały zwykle około sześciu, a drobniejsze korekty potrafiły zamknąć się w półtorej–dwie minuty. Czyli zamiast „projekt strony na kilka dni” mieliśmy raczej serię krótkich rund: zmiana, test, poprawka, test. I to właśnie robi największą różnicę – nie tylko samo AI, ale tempo, w jakim można sprawdzać pomysły bez przeklikiwania się przez pół obcego programu.
Tak!
A co to znaczy?
Że nawet taki analfabeta programistyczny jak ja, ale dość wygadany z racji niewyparzonego ryja i zawodu, który sobie wybrał, może stworzyć stronę.
Dobra, nim ktoś napisze, że takich stron są miliony i wszystkie są do siebie podobne, podcinając mi tym samym skrzydła i spychając mnie w odmęty depresji (będziesz miał mnie na sumieniu, gnoju!), odpowiem tak: racja.
Pewnie nie miliony, a milionów kilkaset.
Ale to nie zmienia jednego – że każdy, a dokładnie KAŻDY, może sobie własną stronę, używając wyłącznie języka ojczystego, sklecić.
I będzie ona działać!
Dobra.
Teraz muszę ją tylko odpalić…
Słowniczek
Iteracja – kolejna wersja czegoś po sprawdzeniu i poprawkach. W praktyce: robisz, oglądasz efekt, poprawiasz i sprawdzasz ponownie. W pracy z AI jedna iteracja może oznaczać zarówno dużą przebudowę, jak i drobną zmianę trwającą kilkadziesiąt sekund lub kilka minut.
Seria: AI na żywym organizmie
Wróć do bloga